ضرورت تقویت خانه مطبوعات؛ رسانهها باز هم در چندصدایی گرفتار میشوند؟
ضرورت تقویت خانه مطبوعات؛ رسانهها باز هم در چندصدایی گرفتار میشوند؟ در سالهای اخیر بارها گفته شده که رسانهها برای بقا و اثرگذاری، به اتحاد و همصدایی نیاز دارند. تجربههای گذشته ثابت کرده هر وقت تشکلهای صنفی یکصدا بودهاند، توانستهاند از حقوق خبرنگاران دفاع کنند و در تصمیمسازیها نقش داشته باشند. خانه مطبوعات سالهاست
ضرورت تقویت خانه مطبوعات؛ رسانهها باز هم در چندصدایی گرفتار میشوند؟
در سالهای اخیر بارها گفته شده که رسانهها برای بقا و اثرگذاری، به اتحاد و همصدایی نیاز دارند. تجربههای گذشته ثابت کرده هر وقت تشکلهای صنفی یکصدا بودهاند، توانستهاند از حقوق خبرنگاران دفاع کنند و در تصمیمسازیها نقش داشته باشند.
خانه مطبوعات سالهاست با همین هدف شکل گرفته؛ نهادی که مسیر قانونی دارد، انتخابات برگزار میکند و اعضایش را بر اساس ضوابط مشخص میپذیرد. اگر حمایت واقعی و استقلال کافی داشته باشد، همین ساختار میتواند پاسخگوی بخش بزرگی از مطالبات صنف باشد.
با این حال، ایجاد تشکل تازهای با نام مجمع رسانهها یا همان “مجرس” آن هم از سوی همان وزارتخانهای که خانه مطبوعات زیر نظرش فعالیت میکند، حس تکرار و موازیکاری را در بدنه رسانه تقویت کرده است. وقتی دو نهاد با اهداف نزدیک کنار هم قرار بگیرند، توجه و قدرت جامعه رسانهای میانشان پخش میشود.
مسئله اصلی این نیست که اسم جدیدی آمده؛ موضوع این است که چرا باید ظرفیتهای موجود به جای تقویت، تقسیم شود. وقتی خانه مطبوعات توان فعالیت گسترده دارد، ایجاد یک سازوکار مشابه، باعث سردرگمی و کاهش تمرکز صنفی میشود.
خبرنگاران سالهاست زیر فشارهای شغلی و معیشتی هستند و انتظار دارند یک نهاد واحد، محکم و شفاف از حقوقشان دفاع کند. تکثیر تشکلها به جای حل مشکل، فاصلهها را بیشتر و مطالبهگری را کماثر میکند. تکهتکه شدن جریان رسانهای در استانها و کشور، باعث شده هر گروه صدای خودش را داشته باشد و کسی صدای جمع را نشنود. بدون شک جزیرهای عمل کردن، بزرگترین ضربه به آینده مطبوعات است.
خانه مطبوعات در صورت داشتن استقلال، میتواند همان نقطه اتصال باشد؛ جایی که همه با شرایط برابر وارد شوند، بدون تبعیض، بدون برچسبزنی سیاسی و بدون سهمخواهی. اگر این نهاد درست حمایت شود، نیاز به راهاندازی تشکل جدید احساس نمیشود.
وقتی وزارت ارشاد برای صنفی که خودش متولی آن است، ساختار تازه تعریف میکند، طبیعی است که شائبه مدیریت از بالا و کنترل تشکلهای موجود شکل بگیرد. این نگاه با روح کار صنفی که باید «از پایین به بالا» باشد، سازگار نیست.
هرچه تعداد نهادهای موازی بیشتر شود، مسیر مطالبهگری سختتر و کندتر خواهد شد. جامعه رسانهای برای دیده شدن و اثرگذاری، نیاز به یک کانال واحد و قابل اتکا دارد، نه چند مسیر نیمهتمام که هیچکدام به نتیجه قطعی نمیرسند.
برای آینده رسانهها، بهترین راه این است که به جای ساختن نامهای تازه، به همان خانهای که سالهاست ساخته شده جان بدهیم؛ حمایت کنیم، استقلال بدهیم و بگذاریم قدرت رسانهها در یک مسیر روشن و مشخص متمرکز شود.
میلاد ابراهیمی؛ مدیرعامل خانه مطبوعات گیلان
